کار به ویژه تحت شرایط استرس آور، منجر به واکنش های جسمانی و روانی می شود. برای پایان دادن به این فشار، به بهبودی از استرس و تقاضاهای شغلی یا به عبارت بهتر به تجدید قوا نیاز است.هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش تجدید قوا، بر تجارب بهبودی (گسستگی روانی، آرمیدگی، تجارب تبحری و احساس کنترل) کارکنان بود. این پژوهش از نوع آزمایشی است که در آن از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه استفاده گردید. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه کارکنان مرد شرکت ملی حفاری اهواز بود که از این تعداد، 30 نفر به عنوان نمونه فرض آزمایی و 80 نفر به عنوان نمونه اعتباریابی پرسشنامه ها با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. از پرسشنامه «تجارب بهبودی» برای سنجش متغیرهای پژوهش استفاده گردید. جلسات آموزشی شامل 10 جلسه 2 ساعته بود که در 5 هفته برگزار شدند. به علت برقرار نبودن مفروضه همگنی رگرسیون برای انجام تحلیل کواریانس، بر روی نمرات تفاضل پیش آزمون و پس آزمون متغیرهای وابسته، تحلیل واریانس صورت گرفت. نتایج نشان داد که بین گروه های آزمایش و کنترل در تفاضل پیش آزمون و پس آزمون تن آرامی، تجارب تبحری، گسستگی روانی و کنترل تفاوت معنی داری وجود دارد (p<0.001). بنابراین آموزش تجدید قوا، باعث افزایش ابعاد تجارب بهبودی در کارکنان می شود. به عبارت دیگر شرکت کنندگان در کلاس آموزشی یاد می گیرند چگونه زمان پس از پایان کارشان را مدیریت کنند تا از استرس و تقاضاهای شغلی رهایی یابند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

تفکیک قوا از اصول بنیادی ن حکمرانی در نظام های حقوق ی مدرن است که با هدف جلوگیری از تمرکز قدرت و تضمین آزادیهای عمومی به کار میرود. این اصل در اندیشه ژان ژاک روسو و نظام حقوق ی جمهوری اسالمی ای ران جلوه های متفاوتی دارد. روسو با تأکید بر اراده عمومی، تفکیک قوا را به عنوان ابزاری برا ی تحقق حاکمیت مردم معرف ی میکند. او بر این باور بود که قوه مقننه که تجلی اراده عمومی است، جایگاهی برتر دارد و قوه مجری ه تنها کارگزار اجرای قوانین محسوب میشود. در مقابل، در نظام حقوق ی جمهوری اسالمی ا یران، تفکی ک قوا با روی کرد نسبی پذیرفته شده است. مطابق اصل 57 قانون اساس ی، قوای مقننه، مجری ه و قضائی ه مستقل از یکدیگرند، اما تحت نظارت مقام رهبری قرار دارند. این نظارت به واسطه جایگاه والیتفقیه، نوعی هماهنگی میان قوا ایجاد میکند که با مفهوم تفکیک مطلق قوا در اندیشه روسو متفاوت است. مطالعه تطبیقی این دو روی کرد نشان میدهد که در اندیشه روسو، مردمساالری مستق یم و اراده عمومی محور اصلی حکمرانی است، درحالیکه در نظام جمهوری اسالمی ایران، تلف یق ی از مردمساالری و مبانی فقه ی در قالب والیتفقیه ارائه شده است. نتایج این پژوهش بی انگر آن است که هرچند هر دو نظام درصدد جلوگیری از تمرکز قدرت هستند، اما تفاوت در مبانی فلسف ی و حقوق ی موجب تفاوت در ش یوه تحقق تفکیک قوا شده است.

اصول جنگ از جنس مبانی عقلانی و منطقی حاکم بر جنبه نظامی جنگ است. اصل تمرکز قوا که به تمرکز توان رزمی موثر در زمان و مکان درست تعریف می شود، به طور عقلانی و منطقی، همچنان بر طرح ریزی و اجرای عملیات های تهاجی در آینده حاکم خواهد بود. پرسشی که این پژوهش سعی دارد به آن پاسخ دهد این است که «روش و ملاحظات به کارگیری اصل تمرکز قوا با توجه به شرایط جنگ آینده» چیست؟ این پژوهش با روش توصیفی و با رویکردی آمیخته، ضمن مطالعه ادبیات نظری و بررسی پیشینه های در دسترس، اقدام به جمع آوری اطلاعات لازم به صورت میدانی و کتابخانه ای کرده است. در حوزه کمی فرماندهان گردان و بالاتر و معاونان اطلاعات و عملیات یگان های پیاده، زرهی و توپخانه نیروی زمینی سپاه و ارتش، جامعه آماری پژوهش را تشکیل داده که با روش نمونه گیری «تصادفی طبقه ای» 152 نفر به عنوان حجم نمونه تعیین شده است. در حوزه کیفی نیز با شش نفر از اندیشمندان و صاحب نظران که دارای سوابق برجسته در هر دو بعد عملیاتی و پژوهشی بودند، مصاحبه صورت گرفته است. برای پاسخ به پرسش پژوهش، نتایج مصاحبه در فرآیند «کدگذاری باز» به 62 مفهوم و در «کدگذاری محوری» در 10 مقوله خلاصه و دسته بندی گردید. در تفسیر هر مقوله از داده ها نیز استفاده و در هر مورد نتایج کیفی و کمی موید و مکمل یکدیگر بوده اند. در پایان با ترکیب مقوله های اثبات شده، ملاحظاتی کاربردی از قبیل ضرورت تغییر نگرش به مفهوم تمرکز قوا، ضرورت توجه بیشتر به عوامل غیرفیزیکی و برترساز توان رزم، تمرکز در زمان به جای تمرکز در مکان و. . . برای مراعات تمرکز قوا در شرایط جنگ آینده پیشنهاد شده است.